بخش اول
عدم تامین برق اضطراری توسط اینورتر متصل به شبکه

در سال‌های اخیر، سامانه‌های خورشیدی فتوولتاییک به یکی از متداول ‌ترین انواع تولید پراکنده در سراسر جهان تبدیل شده‌اند. در ساده ‌ترین ساختار، یک سامانه خورشیدی از آرایه‌های فتوولتاییک و یک اینورتر متصل به شبکه (Grid-Tied Inverter) تشکیل می‌شود که وظیفه اصلی آن تبدیل توان مستقیم (DC) تولید شده توسط پنل‌ها به توان متناوب (AC) مناسب جهت تزریق به شبکه قدرت است. در معماری‌های متصل به شبکه، شبکه برق نه تنها به عنوان مسیر انتقال و دریافت انرژی عمل می‌کند، بلکه مبنایی برای عملکرد اینورتر نیز محسوب می‌شود. کنترل این نوع اینورترها عمدتاً بر پایه تشخیص ولتاژ و فرکانس شبکه استوار است. این کار از طریق یک واحد کنترلی پیشرفته به نام حلقه قفل فاز (Phase Locked Loop-PLL) انجام می‌پذیرد. واحد PLL زاویه فاز و فرکانس ولتاژ شبکه را اندازه‌گیری کرده و مرجع جریان خروجی اینورتر را با دقت بالایی، با ولتاژ شبکه هماهنگ می‌سازد. در صورتی که هدف، تزریق توان اکتیو به شبکه با ضریب توان واحد باشد، اینورتر جریان خروجی را هم ‌فاز با ولتاژ تزریق می‌کند؛ همچنین در صورت نیاز، امکان کنترل توان راکتیو و تنظیم ضریب توان جهت پشتیبانی از کیفیت برق شبکه نیز وجود دارد.

(شکل۱: منطق کنترلی اینورترهای متصل به شبکه)

از منظر شبکه، یک اینورتر متصل به شبکه به عنوان یک منبع جریان کنترل ‌شده (Controlled Current Source) عمل می‌کند. به این الگوریتم کاری که در آن اینورتر وابسته به یک شبکه AC است، عملکرد دنبال‌ کننده شبکه (Grid-following) یا به اختصار GFL گفته می‌شود. معماری GFL برای هدف فروش انرژی به یک شبکه پایدار، بسیار بهینه و کارآمد است.اما همین وابستگی به مرجع ولتاژ شبکه، محدودیت اصلی سیستم‌های GFL در تأمین برق اضطراری را آشکار می‌سازد. با وقوع قطعی در شبکه، مرجع AC مورد نیاز اینورتر به یک‌ باره از بین می‌رود. از سوی دیگر، اگر اینورتر دنبال ‌کننده شبکه پس از قطعی خط بالادست همچنان به تزریق توان ادامه دهد، بخشی از شبکه محلی که از خط اصلی جدا شده است، برق ‌دار باقی می‌ماند؛ وضعیتی که با نام پدیده جزیره‌ای شدن (Islanding) شناخته می‌شود. پدیده جزیره‌ای شدن مخاطراتی به همراه دارد. در شرایطی که شبکه بالادست به دلیل بروز خطا یا جهت انجام عملیات تعمیر و نگهداری توسط کلیدهای قدرت قطع شده است، تکنسین‌ها و کارکنان شرکت توزیع با این فرض که خط فاقد ولتاژ است، شروع به کار می‌کنند. باقی ماندن یک اینورتر متصل به شبکه و برق ‌دار نگه داشتن ناخواسته خطوط، خطر برق‌ گرفتگی شدید و مرگبار برای تکنسین‌ها و آسیب جدی به تجهیزات را به دنبال دارد. به همین دلیل، بر اساس استانداردهای بین‌المللی نظیر IEEE 1547، تمامی اینورترهای متصل به شبکه موظف به استفاده از سازوکارهای دقیق حفاظت ضد جزیره‌ای (Anti-Islanding) هستند. به محض اینکه اینورتر اختلال یا قطعی شبکه را تشخیص دهد، در کوتاه ‌ترین زمان ممکن فرآیند تزریق توان را متوقف کرده و از مدار خارج می‌شود. در نتیجه این قطع اجباری، حتی در صورت وجود تابش خورشید، توان تولیدی پنل‌ها دیگر نمی‌تواند برای تغذیه بارهای مهم یا اضطراری استفاده شود.

(شکل۲: عدم قطع اینورتر ۱ و تشکیل جزیره (خطوط قرمز رنگ)؛ خطر برق گرفتگی تکنسین‌ها)

 برای خروج از این محدودیت و تبدیل سامانه خورشیدی به یک منبع قابل اتکا جهت تأمین برق اضطراری و دستیابی به استقلال انرژی، وجود دو قابلیت اساسی الزامی است:

1. منبع ذخیره ساز انرژی (باتری) : وجود باتری برای ذخیره انرژی و تحویل آن در زمان قطعی شبکه، ساعات شب یا شرایط ابری ضروری است.
2. قابلیت تشکیل مستقل شبکه : اینورتر باید بتواند در نبود شبکه، خودش یک مرجع ولتاژ و فرکانس مستقل و پایدار (مثلاً ۲۲۰ یا ۲۳۰ ولت با فرکانس ۵۰ هرتز) ایجاد کرده و بارهای متصل را تغذیه نماید. به این قابلیت، تشکیل دهنده شبکه (Grid-Forming) یا به اختصار GFM گفته می‌شود. 

یک اینورتر سازنده‌ی شبکه برخلاف مدل‌های GFL، به عنوان یک منبع ولتاژ مستقل (Independent Voltage Source) عمل می‌کند. ساختار کنترلی GFM شامل یک حلقه کنترل ولتاژ در کنار حلقه کنترل جریان است که ولتاژ خروجی را فارغ از تغییرات جریان تنظیم می‌کند. این قابلیت در اینورترهای هیبریدی (Hybrid) و اینورترهای جدا از شبکه (Off-Grid) از طریق اختصاص یک پورت مجزا برای بارهای اضطراری پیاده ‌سازی می‌شود.

(شکل۳: منطق کنترلی اینورترهای سازنده شبکه)

اینورتر خورشیدی جدا از شبکه، هسته مرکزی یک سامانه انرژی تجدید پذیر "مستقل" محسوب می‌شود. این تجهیز با تبدیل برق DC حاصل از پنل‌های فتوولتاییک یا ذخیره‌ شده در باتری‌ها به برق AC قابل مصرف در تجهیزات خانگی و صنعتی، امکان دستیابی به استقلال کامل انرژی از شبکه‌ سراسری را فراهم می‌سازد. بهره‌ گیری از سیستم‌های جدا از شبکه، علاوه ‌بر حذف هزینه‌های جاری برق و ایجاد صرفه ‌جویی اقتصادی بلند مدت، بهترین راهکار برای برق ‌رسانی به مناطق دور افتاده، ویلاها، مزارع و در کل مناطقی است که دسترسی به شبکه سراسری در آن‌ها وجود ندارد یا بسیار هزینه ‌بر است.

بخش دوم
عماری و نحوه عملکرد اینورتر جدا از شبکه Deye

اینورترهای جدا از شبکه بر اساس نوع منابع قابل اتصال، سطح ولتاژ و الزامات عملکردی دارای توپولوژی‌های مبدل قدرت متفاوتی هستند. معماری پیشرفته‌ای که در اینورترهای جدا از شبکه برند Deye استفاده شده است، یک ساختار چند پورته انعطاف ‌پذیر را ارائه می‌دهد.همان ‌طور که در تصویر 4 از این دستگاه مشخص است، اینورتر دارای ورودی‌های مجزا برای آرایه پنل‌های خورشیدی (PV Port)، بانک باتری (Battery Port) و ورودی برق شبکه (Grid Port) و دیزل ژنراتور (Gen Port) است. در سمت خروجی نیز یک پورت اختصاصی برای تغذیه بارهای اضطراری و مصرف ‌کننده‌ها تحت عنوان Load Port تعبیه شده است.

(شکل۴: پورت‌های اینورتر جدا از شبکه Deye)

داخل اینورتر، کلیدهای قدرتی وجود دارد که مسیر جریان انرژی را متناسب با وضعیت شبکه و دیگر تنظیمات دستگاه، مدیریت می‌کنند. در دیاگرام شکل 5، این کلیدها تحت عنوان Relay1، Relay2 و Relay3 نشان داده شده‌ا‌ند.

عملکرد دستگاه در حالت حضور شبکه

در زمان حضور شبکه، کلید ورودی شبکه (رله شماره ۲) بسته است. در این وضعیت، شبکه می‌تواند توان مورد نیاز بارهای متصل را تأمین کرده و هم ‌زمان، در صورت نیاز، باتری‌ها را نیز شارژ کند. برای شارژ باتری از شبکه، مبدل دو طرفه DC-AC اینورتر در جهت انتقال توان از سمت AC به سمت DC (یکسوسازی) عمل می‌کند. در صورت وجود تابش خورشید، توان تولیدی پنل‌ها نیز می‌تواند برای شارژ باتری مورد استفاده قرار گیرد.

(شکل۵: وضعیت معمول اینورتر جدا از شبکه Deye به هنگام حضور شبکه)

یکی از ویژگی‌های این اینورتر آن است که در صورت نیاز از طریق تنظیمات دستگاه، می‌توان میزان توان دریافتی از شبکه را محدود کرد. در این شرایط، باتری و پنل‌های خورشیدی نیز می‌توانند در کنار شبکه، بخشی از توان مورد نیاز بارها را تأمین کنند. این قابلیت ممکن است در نگاه نخست با تصور معمول از عملکرد یک اینورتر جدا از شبکه متفاوت به نظر برسد؛ زیرا انتظار می‌رود در زمان حضور شبکه، تأمین توان بار به شبکه واگذار شود و اینورتر از شبکه برای شارژ باتری استفاده کند. بنابراین، در صورت محدود کردن توان دریافتی از شبکه، اینورتر می‌تواند با استفاده از توان تولیدی پنل‌ها و انرژی ذخیره ‌شده در باتری، بخشی از توان مورد نیاز بار را تأمین کند. در چنین وضعیتی، اینورتر روی پورت Grid، برای تبادل توان با شبکه به ولتاژ و فرکانس شبکه متکی است و جریان خود را متناسب با ولتاژ شبکه و نیاز بار تنظیم می‌کند؛ لذا در این حالت رفتار اینورتر، روی این پورت را باید Grid-Following در نظر گرفت. این قابلیت، به ‌ویژه در شبکه‌های ضعیف که ظرفیت محدودی برای تأمین و تبادل توان دارند و همچنین برای محقق کردن حداکثر خود تامینی (Maximum Self-Consumption) می‌تواند کاربرد داشته باشد.

با وجود اتصال اینورتر به شبکه، در این حالت امکان تزریق توان به شبکه وجود ندارد. برای جلوگیری از انتقال توان به سمت شبکه، جریان عبوری از پورت Grid به ‌صورت پیوسته توسط سنسور جریان اندازه‌گیری می‌شود و سامانه کنترلی، توان خروجی اینورتر را متناسب با توان مورد نیاز بار تنظیم می‌کند؛ به‌ گونه‌ای که توان تزریق ‌شده به شبکه، برابر صفر باقی بماند. این راهبرد مهم کنترلی که با عنوان Zero-Export شناخته می‌شود، مانع از تزریق ناخواسته توان تولیدی اینورتر به شبکه می‌شود.

از دیدگاه مداری، همانطور که در شکل 6 رسم شده است، در حالت حضور شبکه، ولتاژ دو سر بار توسط شبکه تعیین می‌شود و اینورتر جدا از شبکه، از دید شبکه رفتاری مشابه یک منبع جریان کنترل ‌شده دو طرفه دارد؛ به این معنا که جهت جریان می‌تواند بسته به وضعیت بهره‌ برداری، به سمت بار یا به سمت اینورتر باشد.

    • در حالتی که توان تولیدی پنل‌های خورشیدی برای تأمین توان مورد نیاز بار کافی باشد و توان مازادی نیز برای شارژ باتری وجود داشته باشد، توان تولیدی پنل‌ها به ‌طور هم ‌زمان برای تأمین بار و شارژ باتری مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این شرایط، شبکه تنها در صورت وجود کسری توان، بخشی از توان مورد نیاز بار را تأمین می‌کند و در صورت کافی بودن توان خورشیدی، توانی از شبکه دریافت نخواهد شد. فلش بنفش در شکل 6 این مسیر جریان را نشان می‌دهد.

    • در مقابل، اگر باتری نیاز به شارژ شدن داشته باشد و توان تولیدی پنل‌ها برای تأمین هم ‌زمان بار و شارژ باتری کافی نباشد، بخشی از توان مورد نیاز برای شارژ باتری از شبکه دریافت می‌شود. در این حالت، توان از طریق مسیر AC اینورتر به بخش DC منتقل شده و در نهایت برای شارژ باتری مورد استفاده قرار می‌گیرد. بنابراین، جهت جریان مبدل DC-AC نسبت به حالت قبل معکوس می‌شود. این مسیر انتقال توان با فلش سبز در شکل 6 نشان داده شده است.

(شکل۶: مدار معادل اینورتر جدا از شبکه Deye در حالت حضور شبکه)

عملکرد دستگاه در حالت قطع شبکه

به محض قطع شدن برق شبکه، اینورتر Deye مشابه یک UPS، در مدت ‌زمانی بسیار کوتاه، در حدود 4 میلی ‌ثانیه، اتصال خود به شبکه را با باز کردن کلید شماره ۲ در شکل ۷ قطع می‌کند. پس از جداسازی از شبکه روی پورت Grid، پورت Load به مسیر مستقل تأمین بار تبدیل می‌شود و اینورتر فرآیند تشکیل ولتاژ AC روی این پورت را آغاز می‌کند. در نتیجه، بارهای متصل به این پورت بدون وابستگی به شبکه، از طریق اینورتر تغذیه می‌شوند. در این حالت، برخلاف وضعیت Grid-Following، کنترل اصلی دیگر بر جریان خروجی متمرکز نیست؛ زیرا جریان اینورتر تابع نوع و وضعیت بار بوده و در هر لحظه می‌تواند مقدار متفاوتی داشته باشد.

(شکل۷: وضعیت اینورتر جدا از شبکه Deye به هنگام قطع شدن شبکه)

 بنابراین، اینورتر باید ولتاژ خروجی را کنترل نماید و آن را مستقل از مقدار جریان بار، در مقدار نامی، برای مثال 220 یا 230 ولت با فرکانس 50 هرتز، تنظیم نماید. به بیان دیگر، در این حالت خروجی اینورتر به‌ صورت Grid-Forming عمل می‌کند و شبکه AC مورد نیاز بار را تشکیل می‌دهد. همچنین، در صورت وجود پنل‌های خورشیدی، توان تولیدی آن‌ها می‌تواند به ‌طور هم ‌زمان برای تأمین توان بار و شارژ مجدد باتری مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین، حتی در صورت تداوم قطعی شبکه یا نبود دسترسی به آن، انرژی تولید شده توسط پنل‌ها می‌تواند در طول روز بخشی از انرژی مصرف ‌شده را جبران کرده و باتری را مجدداً شارژ کند. در نتیجه، با مدیریت مناسب بارها و انتخاب مهندسی ‌شده ظرفیت باتری و پنل‌های خورشیدی، می‌توان مدت زمان تأمین بار را به میزان قابل توجهی افزایش داد و در شرایط مناسب، تأمین انرژی بارهای مورد نظر را برای چندین روز بدون دسترسی به شبکه ادامه داد.

(شکل۸: مدار معادل اینورتر جدا از شبکه Deye در حالت قطعی شبکه)

بخش سوم
قابلیت‌های فنی و کاربردی اینورتر جدا از شبکهDeye 

مورد اول: انعطاف پذیری در اتصال به منابع انرژی

یکی از ویژگی‌های مهم اینورترهای جدا از شبکه‌ی Deye، انعطاف ‌پذیری آن‌ها در استفاده از منابع مختلف انرژی است؛ به ‌طوری‌ که امکان اتصال هم ‌زمان آرایه خورشیدی، باتری و یک منبع AC، یعنی شبکه یا ژنراتور (موتور برق)، فراهم شده است. این انعطاف ‌پذیری باعث می‌شود بتوان اینورتر را متناسب با منابع انرژی در دسترس و نیازهای سامانه، با ترکیب‌های مختلفی از منابع تولید و ذخیره انرژی به کار گرفت.

در ادامه، قابلیت‌های مدل 6 کیلووات این سری از دستگاه‌ها، با نام SUN-6K-OG03LP1-EU-AM2 بررسی می‌شود. در بخش خورشیدی، این مدل به دو ردیاب نقطه بیشینه توان (MPPT) مجهز است و برای هر MPPT یک رشته خورشیدی در نظر گرفته شده است. محدوده ولتاژ کاری MPPT از 150 تا 425 ولت بوده و حداکثر ولتاژ ورودی هر یک به 500 ولت می‌رسد. همچنین، حداکثر جریان کاری هر ورودی 18 آمپر و حداکثر جریان اتصال کوتاه آن 27 آمپر است. این مقدار جریان ورودی، امکان استفاده از پنل‌های خورشیدی با جریان کاری بالا را فراهم می‌کند؛ موضوعی که در انتخاب پنل اهمیت دارد، زیرا در بسیاری از اینورترهای جدا از شبکه با محدودیت جریان ورودی پایین ‌تر، استفاده از پنل‌های پر جریان می‌تواند باعث محدود شدن توان قابل دریافت از رشته خورشیدی شود، اما در اینورتر جدا از شبکه‌ی Deye، این محدودیت جریان بالاتر دست طراح را برای انتخاب پنل‌های متداول و پرتوان‌ بازتر می‌گذارد. همچنین، وجود دو MPPT مستقل اجازه می‌دهد دو آرایه خورشیدی جداگانه به ‌صورت مستقل در نقطه بیشینه توان خود کار کنند.

اینورتر OG03 در بخش ذخیره ‌سازی، از باتری‌های سرب-‌اسید (Lead-acid) و لیتیوم ‌یون (Lithium-ion) پشتیبانی می‌کند و دارای ورودی باتری در محدوده ولتاژ 40 تا 60 ولت است و حداکثر جریان شارژ و دشارژ آن 140 آمپر اعلام شده است. در مورد باتری‌های لیتیومی، OG03 امکان ارتباط با BMS را در نظر گرفته است و راهبرد شارژ آن می‌تواند با شرایط و محدودیت‌های تعیین ‌شده توسط BMS تطبیق یابد. در این حالت، اطلاعاتی مانند محدودیت جریان شارژ و دشارژ توسط یک کابل ارتباطی، از سوی BMS به اینورتر اعلام می‌شود تا فرآیند تبادل انرژی با باتری بر اساس شرایط و محدودیت‌های تعیین ‌شده توسط سیستم مدیریت باتری انجام گیرد و از وارد شدن تنش‌های نامناسب به باتری جلوگیری شود و طول عمر آن به حداکثر برسد.

در مورد باتری‌های سرب-‌اسیدی نیز قابلیت‌های در نظر گرفته‌ شده در منوی تنظیمات باتری OG03 قابل توجه است. نرم افزار دستگاه، برای باتری‌های سرب-‌اسیدی و همچنین باتری‌های لیتیومی فاقد سازگاری با BMS، استفاده از یک راهبرد شارژ سه ‌مرحله‌ای را پیش ‌بینی کرده است. این راهبرد امکان تنظیم پارامترهای مربوط به فرآیند شارژ را فراهم می‌کند. استفاده از چنین راهبردی اهمیت ویژه‌ای در این نوع باتری‌ها دارد، زیرا نحوه اعمال ولتاژ و جریان در مراحل مختلف شارژ می‌تواند بر میزان شارژ کامل باتری، جلوگیری از شارژ نامناسب و در نتیجه، طول عمر و عملکرد آن تأثیرگذار باشد.

نکته مهم دیگر این است که استفاده از باتری در OG03 الزاماً به وجود پنل خورشیدی وابسته نیست. اینورتر می‌تواند با اتصال به باتری و بدون نصب آرایه PV (خورشیدی) نیز برای تأمین بار مورد استفاده قرار گیرد. در چنین پیکربندی‌، باتری منبع اصلی انرژی سیستم خواهد بود و اینورتر می‌تواند در زمان قطع یا عدم دسترسی به شبکه، انرژی ذخیره‌ شده را برای تأمین بار مورد استفاده قرار دهد. از سوی دیگر، امکان استفاده از OG03 بدون باتری و صرفاً با اتصال آرایه خورشیدی نیز وجود دارد. در نتیجه، بسته به هدف طراحی، می‌توان سامانه را با ترکیب PV و باتری، تنها با باتری، یا تنها با PV پیکربندی کرد. البته در پیکربندی فاقد باتری، انرژی تولیدی به شرایط محیطی یعنی میزان تابش خورشید وابسته خواهد بود و نباید همان سطح از قابلیت و تداوم تأمین انرژی را که در حضور باتری فراهم می‌شود، برای آن در نظر گرفت.

همچنین OG03 دارای ورودی AC با قابلیت اتصال به ژنراتور (موتور برق) نیز هست. این قابلیت به ‌ویژه در مناطقی که قطعی‌های شبکه به ‌دفعات رخ می‌دهد، قطعی‌ها برای مدت طولانی ادامه پیدا می‌کنند یا اساساً شبکه‌ای در محل وجود ندارد، اهمیت ویژه‌ای جهت شارژ باتری‌ها پیدا می‌کند. برای مدل 6 کیلووات، توان ورودی AC قابل انتقال به سمت باتری تا 6 کیلووات اعلام شده و جریان ورودی نامی ژنراتور 35 آمپر است. در صورت کاهش تولید خورشیدی یا پایین آمدن سطح شارژ باتری، می‌توان راه‌ اندازی ژنراتور را به ‌صورت خودکار انجام داد. به این منظور، حدود مربوط به سطح شارژ باتری در تنظیمات اینورتر تعیین می‌شود و در صورت رسیدن باتری به حد تعیین ‌شده، مطابق شکل 9 اینورتر از طریق خروجی کنترلی خود (کنتاکت خشک) فرمان راه‌ اندازی ژنراتور را صادر می‌کند.

(شکل۹: ورود ژنراتور به مدار بر اساس تنظیمات از پیش تعیین شده )

پس از راه ‌اندازی ژنراتور، انرژی تولید شده توسط آن می‌تواند برای تأمین بار و هم ‌زمان شارژ باتری مورد استفاده قرار گیرد.

مورد دوم: قابلیت‌های تأمین بار و بهره ‌برداری

توانایی اینورتر در تأمین بار با کیفیت مناسب، به ‌ویژه در شرایطی که بار به ‌صورت ناگهانی تغییر می‌کند یا در هنگام راه ‌اندازی به توان بیشتری نیاز دارد، یکی از عوامل مهم در انتخاب آن است. OG03 در شرایط گذرا به هنگام پشتیبانی باتری، می‌تواند برای مدت 10 ثانیه، توان لحظه‌ای معادل دو برابر توان نامی خود را تأمین کند؛ قابلیتی که می‌تواند در راه ‌اندازی بارهای موتوری مورد استفاده قرار گیرد. البته امکان راه ‌اندازی یک بار مشخص، به مشخصات خود بار، مقدار جریان راه ‌اندازی و مدت زمان آن نیز وابسته است و صرفاً بر اساس توان پیک اینورتر نمی‌توان درباره همه بارها نتیجه‌ گیری کرد. همچنین، در حالت تأمین بار از باتری، اینورتر می‌تواند در برابر تغییرات ناگهانی توان مورد نیاز بار، پاسخ مطلوبی دهد؛ این پاسخ‌ گویی در کنار تولید ولتاژ سینوسی خالص با مقدار نامی 230 یا 220 ولت و با اعوجاج هارمونیکی کمتر از 3 درصد و فرکانس 50 هرتز، باعث می‌شود بار در برابر تغییرات توان مورد نیاز، تغذیه‌ای پایدار و با کیفیت مناسب دریافت کند.

مورد سوم: بهره ‌وری و ویژگی‌های فیزیکی

ویژگی‌های فیزیکی و بازدهی تبدیل انرژی نیز از عوامل مؤثر در انتخاب اینورتر هستند. سری OG03 با ساختاری نسبتاً فشرده، حداکثر بازدهی تبدیل انرژی 97.6 درصد را ارائه می‌دهد. این مقدار، در مقایسه با بسیاری از اینورترهای هم ‌رده موجود در بازار، بازدهی بالایی محسوب می‌شود. این بازدهی، در کنار طراحی فیزیکی دستگاه، امکان استفاده از آن را در موقعیت‌هایی که با محدودیت فضا مواجه هستند، مانند مغازه‌ها و فروشگاه‌ها، نیز تسهیل می‌کند. وزن این سری از اینورترها حدود 8.6 کیلوگرم و ابعاد آن 323×424×176 میلی ‌متر است؛ بنابراین، دستگاه فضای نسبتاً کمی برای نصب نیاز دارد و وزن پایین آن نیز جابه ‌جایی و نصب را ساده‌ می‌کند. همچنین، عملکرد کم ‌صدای دستگاه، استفاده از آن را در محیط‌هایی که اینورتر در مجاورت فضای کاری یا محل حضور دائمی افراد نصب می‌شوند، مناسب‌ می‌سازد.

شکل۱۰: ابعاد دستگاه OG03

از نظر شرایط نصب نیز OG03 دارای درجه حفاظت IP65 است. این سطح حفاظت، محفظه دستگاه را در برابر نفوذ گرد و غبار و پاشش آب محافظت می‌کند و در مقایسه با اینورترهایی که از درجه حفاظت پایین ‌تری برخوردارند، امکان نصب دستگاه در محیط‌های بیرونی و حتی محل‌هایی بدون سقف را فراهم می‌کند.

مورد چهارم: مقیاس‌ پذیری

یکی دیگر از قابلیت‌های مهم سری OG03، امکان افزایش ظرفیت سیستم از طریق اتصال چند اینورتر به ‌صورت موازی است. در این حالت، چند دستگاه می‌توانند به‌ صورت هماهنگ در یک سامانه کار کرده و ظرفیت تأمین توان را متناسب با نیاز مصرف‌ کننده افزایش دهند. این ویژگی، امکان توسعه تدریجی سامانه را بدون نیاز به جایگزینی اینورتر اولیه با یک دستگاه پرظرفیت ‌تر فراهم می‌کند. سری OG03 امکان اتصال حداکثر 16 دستگاه به ‌صورت موازی را پشتیبانی می‌کند. علاوه بر افزایش ظرفیت، این اینورترهای تک ‌فاز می‌توانند در یک آرایش سه ‌فاز نیز مورد استفاده قرار گیرند. در این پیکربندی، سه دستگاه به ‌صورت هماهنگ در سه فاز R، S و T قرار می‌گیرند و با برقراری ارتباط و هماهنگی میان آن‌ها، یک سیستم سه ‌فاز تشکیل می‌شود. در نتیجه، در پروژه‌هایی که به سیستم سه ‌فاز نیاز دارند، می‌توان به ‌جای استفاده از یک اینورتر سه ‌فاز توان بالا، از چند اینورتر تک‌ فاز OG03 در یک آرایش هماهنگ استفاده کرد. این قابلیت، انعطاف ‌پذیری بیشتری در طراحی و توسعه سامانه‌های جدا از شبکه در اختیار طراح قرار می‌دهد.

کلام آخر

در مجموع، اینورترهای منفصل از شبکه مانند Deye OG03 با فراهم ‌کردن امکان استفاده هم ‌زمان از باتری، پنل خورشیدی و ژنراتور، در کنار قابلیت تشکیل مستقل شبکه AC، می‌توانند به‌ عنوان راهکاری برای تأمین برق پشتیبان در زمان قطع شبکه یا تأمین مستقل برق در محل‌های فاقد دسترسی به شبکه مورد استفاده قرار گیرند. قابلیت تأمین توان گذرا، زمان انتقال کوتاه از شبکه به باتری، امکان توسعه ظرفیت از طریق موازی ‌سازی و انعطاف ‌پذیری در انتخاب منابع انرژی نیز این امکان را فراهم می‌کنند که سامانه متناسب با نیاز بار و شرایط محل، برای هدف مورد نظر طراحی و بهره‌ برداری شود.